Ooit, in een grijs verleden, ging ik met mijn eerste vriendje een paar weken naar Texel! Mijn eerste vakantie zonder ouders, dus doodeng. Rugzak, tentje, luchtbedje en slaapzak mee en daar gingen we.
Texel bleek tof. Behalve het weer dan. Het waaide veel en hard en alles zat onder het zand, ook mijn eten. Ik denk ook dat daar mijn strandallergie vandaan is gekomen: knarsend zand op mijn broodje (toen at ik nog ovulatie) gebakken ei, kriebelend zand in je bh, schurend zand in je derrière. God, wat haatte ik dat. Maar ondanks dat fietsten we einden (wel eeuwig met tegenwind, hoe kán het?), liepen op blote voeten door De Slufter en doken af en toe de kroeg in. En we zagen The Platters optreden. Geen idee waarom, maar goed: het was gezellig.
Die strand- en zandallergie bleek helaas niet de enige overgevoeligheid te zijn die die vakantie spontaan opkwam. We liepen door de Hoofdstraat, de dag voordat we weer naar huis gingen. Ik vergeet het nooit meer: het begon met een kriebeltje rond mijn pols. Dat bleek even later de aanzet tot een galbultenexplosie: binnen een half uur stond ik schurkend en schurend -ja, tegen een muur, want god, wat jeukte het- in een zijstraatje van die Hoofdstraat.
Gelukkig kon ik bij de plaatselijke huisarts terecht en kreeg ik een zalfje wat het zou moeten oplossen. En ja, het deed inderdaad wel wat: de galbulten werden minder en de jeuk ook wel. Helaas won ik de volgende ochtend de hoofdprijs: de galbulten zaten weer overal en zelfs nu ook in mijn gezicht!
Eind van de middag kwamen we weer thuis aan. De enige keer dat ik blij was dat de vakantie voorbij was. We sliepen bij de ouders van mijn vriendje, omdat de mijne in Oostenrijk zaten. En we lagen apart natuurlijk, hypocriet en goddelijk kuis na vier weken gezamenlijk op zo’n 8 vierkante meter.
En achteraf bekeken maar gelukkig ook: de jeuk was niet te harden. Ik liep vanuit de slaapkamer de badkamer in en uit om natte washandjes op mijn lijf te leggen. En ineens was daar mijn schoonmoeder. ‘Hier kind, een kopje thee’, zei ze en duwde resoluut een mok met een vaag bleekgroen, warm en vooral bitter aftreksel in mijn handen. Kruidentheeën waren nog niet trendy en ik zag meteen dat dit geen English tea of Darjeeling was. ‘Wat is dit voor thee?’ vroeg ik. ‘Het ziet er niet uit echte thee. Het is groen.’ ‘Een kopje brandnetelthee’, zei ze. ‘Dat is goed tegen de jeuk, want het is bloedzuiverend.’
Ik keek haar aan vol ongeloof en vermoedelijk ook met wat minachting. Wie in hemelsnaam wil er nu onkruidthee drinken? Maar ik heb het toch gedaan omdat ze een schat was en het goed meende. Achteraf bekeken gelukkig! Binnen een half uur was de jeuk weg en namen de galbulten af. Twee uur later was ik zo goed als ‘clean’. Hell yes!
Waar de jeuk vandaan kwam? Geen idee: op latere leeftijd zou ik ook hooikoorts krijgen en nog later zelfs astma. Niemand die na meerdere onderzoeken weet waar het vandaan is gekomen. Maar ik weet een ding wel zeker: de jeuk ging weg. Na de thee. Daar is mijn astma niet van weggegaan, dat is weer een ander verhaal, maar wel de galbulten en wel de jeuk. Dus als ik weer zo’n aanval krijg (sinds mijn veganisme gelukkig nog maar zelden), dan gaat hier steevast het water in de ketel en de brandnetels in de mok! Want blijkbaar kun je jeuk met jeuk bestrijden (gelijkheidsprincipe?).
Brandnetelthee
Benodigdheden:
-1 tl (meer mag ook) gedroogd brandnetelblad óf 2 tl verse brandneteltopjes
-1 cup water (240 ml)
- Doe de brandnetels in een thee-ei of zoiets en hang deze in je kopje;
- Overgiet de blaadjes met 240 ml versgekookt water;
- Laat afgedekt ongeveer 5-10 minuten staan en verwijder daarna de brandnetelblaadjes;
- Drink 1 kop indien nodig of gewoon eentje dagelijks (want brandnetels zitten ook nog eens vol met belangrijke nutriënten, zoals vitamine C, ijzer en calcium!
Niet meer dan 1 kop, want brandnetel heeft ook een vochtafdrijvende werking.
Waarschuwing!
Ik ben geen arts! Bovenstaand verhaal is mijn persoonlijke ervaring en absoluut geen aansporing om zelf te gaan dokteren. Overleg dus altijd eerst met je eigen arts!
Brandnetel is vochtafdrijvend en kan daardoor hoofdpijn of verstopping veroorzaken. Niet geschikt voor zwangere en zogende vrouwen e/o kinderen.
Bronnen:
– Encyclopedia of herbal medicine by Andrew Chevallier, FNIMH
isbn: 978-0-2412-2944-6
– The Herbal Apothecary by JJ Pursell,
isbn: 978-1-60469-567-0
Afbeeldingen:
Jia Ye
Austin Ban